தெய்வீக காதல் — கடவுளரின் திருமணங்களுக்கு பின்னால் உள்ள தத்துவம்

சிவன் முதல் கிருஷ்ணர் வரை — தெய்வீக திருமணக் கதைகள் உண்மையில் என்ன சொல்கின்றன?

சிவபெருமானுக்கு பார்வதி, காளி, துர்க்கை — பல மனைவிகள் என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறீர்களா?

கிருஷ்ணருக்கு 16,008 மனைவிகள் என்று படித்திருக்கிறீர்களா?

முருகப்பெருமான் தெய்வானை மற்றும் வள்ளி என இருவரையும் திருமணம் செய்தார் என்று தெரியுமா?

இந்தக் கதைகளை முதன்முதலில் கேட்கும்போது, பலருக்கும் ஒரு கேள்வி எழும் — “இது என்ன? கடவுளே இப்படியா?”

இந்தக் கேள்விக்கு பதில் இந்துத் தத்துவத்தில் மிகத் தெளிவாக இருக்கிறது.

இந்துத் தத்துவம் இந்தக் கதைகளை வெறும் திருமண வரலாறாகச் சொல்லவில்லை. இவை ஒவ்வொன்றும் ஒரு குறியீடாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகின்றன — பிரபஞ்சத்தின் ஆழமான உண்மைகளை மனித மனதிற்கு எளிதாக விளக்குவதற்காகக் கதை வடிவில் சொல்லப்பட்டவை.

கதையின் மேற்பரப்பில் நிற்காமல், அதன் ஆழத்தில் இருக்கும் தத்துவத்தை நோக்கிப் பயணிப்போம்.

கதையல்ல, தத்துவம்

இந்து தத்துவத்திலும் புராணங்களிலும், தெய்வங்களுக்கு “பல மனைவிகள்” இருப்பதாகக் காட்டப்படுவது காதலோ, மனிதர்களின் பலதார மணமுறையோ அல்லது தனிப்பட்ட ஆசைகளோ கிடையாது. மாறாக, இது தெய்வீக ஆற்றலின் (சக்தியின்) பன்முகத்தன்மையை விளக்குவதற்குப் பயன்படுத்தப்படும் ஒரு தத்துவக் குறியீடாகும். ஒரு ஒற்றை பிரபஞ்ச உணர்வு, இந்த உலகத்தின் பல்வேறு நிலைகளுடன் எவ்வாறு தொடர்பு கொள்கிறது என்பதை இது காட்டுகிறது.

சிவபெருமான் மற்றும் அவருடைய குமாரனான முருகப்பெருமானின் கதைகள் இந்த தத்துவத்தை நமக்கு தெளிவாக விளக்குகின்றன:

சிவபெருமான்

சினிமா, கதைகள், அல்லது பொதுவான பார்வையில் சிவபெருமானுக்கு சதி, பார்வதி, துர்க்கை, காளி எனப் பல மனைவிகள் இருப்பதாகக் கூறப்பட்டாலும், சைவத் தத்துவ மரபில், அவர்கள் தனித்தனி மனைவிகளாக அல்ல; ஒரே ஆதிசக்தியின் வெவ்வேறு வெளிப்பாடுகளாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறார்கள்.

சதி, பார்வதி, துர்க்கை, காளி ஆகியோர் தனித்தனி தெய்வீகத் துணைகள் அல்ல; ஒரே பிரபஞ்ச சக்தியின் வெவ்வேறு காலங்களிலும் நிலைகளிலும் வெளிப்படும் வடிவங்கள்:

மறுபிறவித் தொடர்ச்சி (சதி & பார்வதி): சதி தேவிதான் சிவனின் முதல் மனைவி. தக்ஷ யாகத்தில் தன் கணவருக்கு நடந்த அவமானத்தால் அவர் தீக்குளித்தார். பல நூற்றாண்டுகளுக்குப் பிறகு, அவர் மீண்டும் சிவபெருமானை அடைவதற்காகப் பார்வதியாக மறுபிறவி எடுத்தார். இவர்கள் வெவ்வேறு பிறவிகளில் வந்த ஒரே பிரபஞ்ச சக்திதான்.

ஆற்றலின் வடிவங்கள் (துர்க்கை & காளி): துர்க்கை (காக்கும் தெய்வம்) மற்றும் காளி (அகந்தையை அழிக்கும் தெய்வம்) ஆகிய உக்கிர வடிவங்கள், சிவபெருமானின் அன்பிற்காகப் போராடும் தனித்தனி பெண்கள் அல்ல. அவை பார்வதி தேவியின் உள்மன உணர்வுகளின் மற்றும் ஆற்றலின் வெவ்வேறு வடிவங்கள் ஆகும்.

பிரிக்க முடியாத இருமை: ஆன்மீகத் தத்துவப்படி சிவன் என்பது புருஷன் (தூய உணர்வு), சக்தி என்பது பிரகிருதி (இயற்கை/ஆற்றல்). ஆற்றல் இல்லாமல் உணர்வு இயங்காது. சிவனின் பல்வேறு “மனைவிகள்” என்பது அந்த ஆற்றல் எவ்வாறு செயல்படுகிறது—சில நேரங்களில் அமைதியாக (பார்வதி), சில நேரங்களில் உக்கிரமாக (காளி)—என்பதை மட்டுமே குறிக்கிறது.

கங்கை — சிவனின் ஜடையில் தங்கிய பிரபஞ்சத் தூய்மை

புராணக் கதையின்படி, பாகீரதன் என்ற அரசன் தன் முன்னோர்களின் ஆன்மாக்களை மீட்க கங்கையை வானிலிருந்து பூமிக்கு இறக்கி வர வேண்டியிருந்தது. ஆனால் கங்கையின் வேகமான ஓட்டம் பூமியை தாங்க முடியாமல் நொறுக்கிவிடும். அதனால், சிவபெருமான் தன் ஜடாமுடியில் கங்கையை தாங்கி, அதன் வேகத்தை மெதுவாக்கி, நதியாக பூமியில் விட்டார்.

இதனை ஒரு தத்துவ வாசிப்பில் பார்க்கும்போது, கங்கை திருமண உறவில் ஒரு மனைவியாக அல்ல; பிரபஞ்சத் தூய்மையின் (Cosmic Purity) சக்தியாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறார், சிவனின் ஜடை தியானத்தின் உச்சத்தை — அமைதியான, கட்டுப்பட்ட, தாங்கும் சக்தியை — குறிக்கிறது.

தூய்மையான ஆற்றல் (கங்கை) தியானத்தின் (ஜடை) மூலம் மட்டுமே இவ்வுலகில் இயங்க முடியும் என்ற தத்துவம் இதில் அடங்கியிருக்கிறது.

கங்கை சிவனை மணந்தவள் அல்ல — சிவன் கங்கையை தன்னுள் தாங்கினார். காக்கும் சக்தி தூய்மையை தன்னுள் கொள்ளும்போது, அது உலகிற்கு வாழ்வு தரும் நதியாக மாறுகிறது.

கங்கையின் கதை, தூய்மை எவ்வாறு தியானத்தின் மூலம் இந்த பூமியில் வெளிப்படுகிறது என்ற ஒரு அழகான குறியீடு.

முருகப்பெருமான்

தன் தந்தையைப் போலன்றி, முருகப்பெருமான் தெய்வானை மற்றும் வள்ளி ஆகிய இரு வெவ்வேறு மனைவிகளுடன் ஒரே நேரத்தில் வீற்றிருக்கிறார். இந்த இரு திருமணங்களும் மனிதனின் ஆன்மீகப் பரிணாம வளர்ச்சி குறித்த ஆழமான தத்துவங்களைக் கொண்டுள்ளன:

பிரபஞ்சச் சமநிலை (விண்ணுலகமும் மண்ணுலகமும்):

• தெய்வானை இந்திரனின் (தேவர்களின் தலைவன்) மகள். சூரசம்ஹாரப் போரில் வென்ற பிறகு, முருகனுக்கு முறைப்படி செய்து வைக்கப்பட்ட பிரம்மச்சரியத் திருமணம் இது. இவர் விண்ணுலக ஒழுங்கு, கடமை, சடங்குகள் மற்றும் கட்டுப்பாட்டைக் குறிக்கிறார்.
• வள்ளி பூமியில் வாழும் ஒரு எளிய வேடர் குலப் பெண். முருகன் தன் எல்லையற்ற அன்பால் காதலித்து மணம் முடித்தவர். இவர் மண்ணுலக வாழ்க்கை, தூய்மையான பக்தி மற்றும் அன்பைக் குறிக்கிறார்.
• இதன் மூலம், முறைப்படி படித்துக் கட்டுப்பாட்டுடன் இருக்கும் அரச குலத்தவரையும் கடவுள் ஏற்பார், படிக்காத எளிய வேடர் குல பக்தரின் அன்பிற்கும் கட்டுப்படுவார் என்ற தத்துவம் உணர்த்தப்படுகிறது.

முப்பாற்றல் (முச்சக்தி):

• முருக வழிபாட்டின் ஒரு தத்துவ வாசிப்பில், வள்ளி, தெய்வானை, முருகன் ஆகிய மூவரும் இச்சா, கிரியா, ஞான சக்திகளின் ஒருமைப்பாடாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறார்கள்:
  • வள்ளி இச்சா சக்தியைக் (விருப்பம்/ஆசையின் ஆற்றல்) குறிக்கிறார்.
  • தெய்வானை கிரியா சக்தியைக் (செயல்படுத்தும் ஆற்றல்) குறிக்கிறார்.
  • முருகப்பெருமான் ஞான சக்தியைக் (பேரறிவு) குறிக்கிறார்.
• தூய்மையான ஆசையும் (வள்ளி), அதைச் செயல்படுத்தும் கட்டுப்பாடான செயலும் (தெய்வானை) இல்லாவிட்டால், பேரறிவு (முருகன்) முழுமையடையாது.

மகாவிஷ்ணுவின் தத்துவமும், ஸ்ரீ கிருஷ்ணரின் லீலைகளும்

மகாவிஷ்ணுவின் தத்துவமும், குறிப்பாக ஸ்ரீ கிருஷ்ணரின் லீலைகளும் 16,008 மனைவிகள் பற்றிய கதைகளும் ஆன்மீக ரீதியாகவும் தத்துவ ரீதியாகவும் மிக ஆழமான அர்த்தங்களைக் கொண்டவை. இவற்றை வெறும் லௌகீக (மனித)க் கண்ணோட்டத்துடன் பார்க்காமல், ஆன்மாவின் தேடலாகப் பார்க்க வேண்டும்.

மகாவிஷ்ணு: ஸ்ரீதேவி மற்றும் பூதேவி தத்துவம்

மகாவிஷ்ணு எப்போதும் இரு தேவியருடன் காட்சியளிக்கிறார்: ஸ்ரீதேவி (லக்ஷ்மி) மற்றும் பூதேவி (பூமித்தாய்). இது பிரபஞ்சத்தின் சமநிலையைக் குறிக்கும் ஒரு அழகான தத்துவம்:

• ஸ்ரீதேவி (அருவச் செல்வம் / விண்ணுலகம்): இவர் ஆன்மீக மற்றும் லௌகீக செல்வத்தின் வடிவம். விஷ்ணுவின் மார்பில் வாழ்பவர். இறைவனின் கருணை, அருள், மற்றும் ஆன்மாவின் முக்தியைக் குறிக்கிறார்.
• பூதேவி (பொருளாதாரச் செல்வம் / மண்ணுலகம்): இவர் பொறுமை, சகிப்புத்தன்மை மற்றும் நாம் வாழும் இந்த பூமியைக் குறிக்கிறார். மகாவிஷ்ணு பூமியைக் காக்கும் ‘வராக’ அவதாரம் எடுத்து இவரை மீட்டதால், இவர் விஷ்ணுவின் மனைவியாகக் கருதப்படுகிறார்.

• தத்துவம்: மகாவிஷ்ணு இந்த இருவரையும் மணந்திருப்பது, அவர் விண்ணுலகச் செல்வத்தையும் (ஸ்ரீதேவி) மண்ணுலகப் பொறுமையையும் (பூதேவி) சமமாகப் பேணிக் காக்கும் பிரபஞ்சப் பரம்பொருள் என்பதை உணர்த்துகிறது.

ஸ்ரீ கிருஷ்ணர்:

ருக்மிணி மற்றும் சத்யபாமா (பாமா) – இரு வேறு பக்தியின் வடிவங்கள்

கிருஷ்ண அவதாரத்தில் மகாவிஷ்ணுவின் முதன்மைத் தேவியராக விளங்குபவர்கள் ருக்மிணி மற்றும் சத்யபாமா. வைஷ்ணவ பக்தி மரபின் ஒரு தத்துவ வாசிப்பில், இவர்கள் இருவரையும் மனித மனதின் இருவேறு பக்தி நிலைகளின் குறியீடுகளாகப் புரிந்துகொள்ளலாம்.:

• ருக்மிணி (ஸ்ரீதேவியின் அம்சம்): ருக்மிணி கிருஷ்ணரை நேரில் பார்க்காமலேயே, அவரது குணங்களைக் கேட்டு காதலித்து, தன் பக்தியை ஒரு கடிதம் மூலம் வெளிப்படுத்தி, தன்னை ஏற்குமாறு ‘சரண்’ புகுந்தவர். இவர் நிபந்தனையற்ற, அமைதியான, பற்றற்ற பக்திக்கு இலக்கணம்.
• சத்யபாமா (பாமா – பூதேவியின் அம்சம்): பாமா கிருஷ்ணர் மீது மிகுந்த உரிமை கொண்டவர். நரகாசுரனை அழிக்க கிருஷ்ணருடன் போர்க்களத்திற்குச் சென்ற வீராங்கனை. ஆனால், கிருஷ்ணர் தன் வசமே எப்போதும் இருக்க வேண்டும் என்ற ஆதிக்கம் மற்றும் லேசான அகந்தை (Pride) கொண்டவர். இவர் உரிமை பாராட்டும் பக்திக்கு உதாரணம். 
• துலாபாரம் காட்டும் தத்துவம்: பாமா தன் செல்வச் செருக்கால் கிருஷ்ணரை எடை போட முயன்று தோற்றபோது, ருக்மிணி ஒரே ஒரு துளசி இலையை முழு பக்தியோடு வைத்து கிருஷ்ணரைத் தன் வசப்படுத்தினார். இறைவன் செல்வத்திற்கு அல்ல, தூய பக்திக்கு மட்டுமே கட்டுப்படுவார் என்பதை உலகிற்கு உணர்த்தவே கிருஷ்ணர் இவ்விருவரையும் மணந்தார்.

ராதை — காதலின் தத்துவம், பக்தியின் உச்சம்

கிருஷ்ணரின் திருமணங்களைப் பற்றி பேசும்போது, ஒரு பெயரை மறந்துவிட முடியாது — ராதை.

முக்கிய கிருஷ்ண புராண மரபுகளில் ராதை–கிருஷ்ணர் திருமணம் மையக் கதையாக இடம்பெறவில்லை. ஆனால், வைஷ்ணவ தத்துவத்தில் — குறிப்பாக சைதன்ய மகாபிரபுவின் கௌடிய வைஷ்ணவ மரபில் — ராதை, கிருஷ்ணரிடமிருந்து பிரித்துப் பார்க்க முடியாத அளவுக்கு மையமானவர். ஏன்?

ஏனென்றால், ராதை என்பது தூய்மையான பிரேம பக்தியின் (Unconditional Divine Love) உருவம்.

ருக்மிணி கிருஷ்ணரை மணந்தவர். சத்யபாமா கிருஷ்ணர் மீது உரிமை கொண்டவர். ஆனால் ராதை கிருஷ்ணரை எந்த உரிமையும் இல்லாமல், எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லாமல், திருமணம் என்ற சட்டகட்டுக்கு அப்பாற்பட்டு, வெறும் அன்பு மட்டுமே கொண்டு நேசித்தவர்.

இந்த காரணத்தால்தான் கோவில்களில் “ராதே கிருஷ்ணா” என்று சொல்லும்போது ராதையின் பெயரை முதலில் சொல்கிறோம் — ஏனென்றால் கிருஷ்ணனை அடைய வழி காட்டுவது ராதையின் பக்தியே.

தத்துவப்படி:

• கிருஷ்ணர் என்பது பரமாத்மா — பரம்பொருள்.
• ராதை என்பது ஹ்லாதினி சக்தி — இறைவனின் ஆனந்த சக்தி, பேரின்பத்தின் வடிவம்.
• கிருஷ்ணர் ஆனந்தமடைவது ராதையின் மூலமாக மட்டுமே — ஏனென்றால் ராதை கிருஷ்ணனின் சக்தியின் மிக உச்ச வெளிப்பாடு.

இதனால்தான் கிருஷ்ண பக்தி மரபில் ஒரு வாக்கியம் உண்டு:

“கிருஷ்ணன் இல்லாத ராதை இல்லை. ராதை இல்லாத கிருஷ்ணன் இல்லை. இவர்கள் இருவரும் ஒன்றே — பிரிக்க முடியாத பிரபஞ்ச இரண்டின்மை (அத்வைதம்).”

ராதை-கிருஷ்ண காதல் கதை, ஒரு மனித ஆன்மா இறைவனை நோக்கி எவ்வாறு பயணிக்க வேண்டும் என்பதற்கான மிக அழகான உவமை. சமூக எல்லைகளையும், சட்ட கட்டுப்பாடுகளையும் கடந்து, வெறும் தூய அன்பால் மட்டுமே இறைவனை அடைய முடியும் என்பதை ராதை நமக்கு காட்டுகிறார்.

கோபிகைகளுடன் கிருஷ்ணரின் லீலைகள் (இராச லீலை)

கிருஷ்ணர் யமுனை கரையில் கோபிகைகளுடன் (ஆயர்பாடிப் பெண்கள்) விளையாடியதும், குழலூதி அவர்களைக் கவர்ந்ததும் காம நுகர்ச்சி அல்ல. அது “மதுர பக்தி” (Spiritual Ecstasy) எனப்படும்.

• யமுனை கரையில், கோபியர்கள் தங்களைத் தூய்மைப்படுத்திக்கொள்ள ஆற்றில் நீராடிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​கிருஷ்ணர் விளையாட்டாக அவர்களின் ஆடைகளை அருகிலிருந்த ஒரு பழமையான கடம்ப மரத்தில் ஒளித்து வைத்தார். பின்னர், தங்கள் ஆடைகளைத் திரும்பப் பெறுவதற்காக அவர்களை ஒவ்வொருவராக நீரிலிருந்து வெளியே வருமாறு அவர் கூறினார்.  வைஷ்ணவ பக்தி மரபின் ஒரு தத்துவ வாசிப்பில், இந்த நிகழ்வு பொய்யான அகங்காரத்தையும் உலக அடையாளங்களையும் களைந்து, இறைவனிடம் முழுமையாகச் சரணடையும் ஆன்மீகப் பயணத்தின் குறியீடாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது.
• பரமாத்மாவும் ஜீவாத்மாவும்: ஆன்மீகத் தத்துவப்படி, இந்த உலகத்தில் உள்ள ஒரே புருஷன் (பரமாத்மா) இறைவனாகிய கிருஷ்ணர் மட்டுமே. மனிதர்களாகிய நாம் அனைவரும் அவனது அருளைத் தேடும் ஜீவாத்மாக்கள்.
• ஆன்மாவின் ஈர்ப்பு: கிருஷ்ணரின் புல்லாங்குழல் இசை என்பது இறைவனின் அழைப்பு. கோபிகைகள் தங்கள் லௌகீகக் கடமைகளை மறந்து கிருஷ்ணரை நோக்கி ஓடி வந்தது, ஒரு மனித ஆன்மா தன் உலகப் பற்றுக்களைத் துறந்து இறைவனை நோக்கி அடையும் பேரானந்தத்தைக் குறிக்கிறது.
• ஒரே நேரத்தில் பல வடிவங்கள்: இராச லீலையின் போது கிருஷ்ணர் ஒவ்வொரு கோபிகையின் அருகிலும் ஒரு கிருஷ்ணராகத் தோன்றினார். இதன் பொருள், உண்மையான பக்தி கொண்ட ஒவ்வொரு மனிதனின் இதயத்திலும் இறைவன் தனித்தனியாக, முழுமையாக வீற்றிருக்கிறார் என்பதாகும்.

ஆண்டாள் — மண்ணில் வாழ்ந்த கோபிகை

கோபிகைகளின் பக்தியை நாம் வேதங்களிலும் புராணங்களிலும் படிக்கிறோம். ஆனால் அந்த அதே பக்தியை, தமிழ் நாட்டில் மண்ணில் வாழ்ந்து காட்டியவர் ஆண்டாள்.

ஆண்டாள் திருமணம் செய்து கொள்ள மறுத்தார். “என் கணவன் ரங்கநாதன் மட்டுமே” என்று சொல்லி, தன் திருப்பாவையிலும் நாச்சியார் திருமொழியிலும் கிருஷ்ண பக்தியை தமிழில் பாடினார். இறுதியில் ஸ்ரீரங்கம் கோவிலில் ரங்கநாதனோடு ஐக்கியமானார் என்று சொல்கிறது பக்தி மரபு.

ராதையின் பிரேம பக்தி வடஇந்திய வைஷ்ணவ மரபில் மலர்ந்ததுபோல், ஆண்டாளின் இறைக்காதல் தமிழில் தனித்துவமான குரலைப் பெற்றது. இரண்டும் ஒரே உண்மையை சொல்கின்றன: இறைவனை அடைய திருமணச் சட்டம் வேண்டியதில்லை — தூய அன்பு மட்டும் போதும்.

(ஆண்டாளின் கதையை விரிவாக அறிய: The Sacred Trails — Blog 9)

16,000 மனைவிகள்: சமூகப் பாதுகாப்பு மற்றும் ஆன்மீக முக்தி

புராணங்களில் கிருஷ்ணருக்கு 16,000 மனைவிகள் (நரகாசுரனிடமிருந்து மீட்கப்பட்டவர்கள்) இருப்பதாகக் கூறப்படும் கதையின் பின்னணியில் ஒரு உன்னதமான சமூக மற்றும் ஆன்மீகக் காரணம் உள்ளது:

• சமூகப் பாதுகாப்பு (Historical Social Context): நரகாசுரன் என்ற அசுரன் 16,000 இளவரசிகளைச் சிறைப்பிடித்து வைத்திருந்தான். கிருஷ்ணர் அவனைக் கொன்று அந்தப் பெண்களை மீட்டபோது, அந்தச் சமூகம் அந்தப் பெண்களை ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்தது  அவர்களைத் தன் மனைவிகளாக ஏற்றதன் மூலம், கிருஷ்ணரால் அவர்களுக்கு சமூக மரியாதையும் அரசிக்குரிய அந்தஸ்தும் வழங்கப்பட்டதாகப் பிற்கால விளக்க மரபுகள் இதனைப் புரிந்துகொள்கின்றன. இந்தக் கோணத்தில், இது ஒரு உன்னதமான சமூக மீட்பு நடவடிக்கையாக கருதப்படுகிறது.
• ஆன்மீகத் தத்துவம் — ஒவ்வொரு ஆன்மாவிலும் முழுமையாக இருக்கும் இறைவன்: கிருஷ்ணரின் 16,000 திருமணங்களை, ஒரு தத்துவ வாசிப்பில், எண்ணற்ற ஜீவாத்மாக்களுக்கும் பரமாத்மாவுக்கும் இடையிலான உறவின் குறியீடாகவும் புரிந்துகொள்ளலாம். இறைவனின் அன்பு ஒருவருக்குக் கிடைத்தால் மற்றொருவருக்குக் குறைந்துவிடும் மனித அன்பைப் போன்றது அல்ல. ஒவ்வொரு ஆன்மாவுக்கும் அவர் முழுமையாகவே கிடைக்கிறார்.

இதையே கிருஷ்ணரின் துவாரகை வாழ்க்கையைச் சொல்லும் கதைகளும் உணர்த்துகின்றன. ஒவ்வொரு மனைவிக்கும் தனித்தனி அரண்மனை இருந்தபோதும், ஒவ்வொருவருடனும் கிருஷ்ணர் முழுமையாக வீற்றிருந்ததாக புராண மரபு கூறுகிறது. இதன் தத்துவம் ஆழமானது: பரமாத்மா எண்ணற்ற ஜீவாத்மாக்களுடன் தொடர்பு கொண்டாலும், எந்த ஓர் ஆன்மாவிடமும் அவரது இருப்பு குறைவதில்லை.

“இறைவன் பலருக்குச் சொந்தமானவர் என்பதால், அவர் யாருக்கும் முழுமையாகச் சொந்தமில்லை என்பதல்ல; ஒவ்வொரு ஆன்மாவுக்கும் அவர் முழுமையாகவே இருக்கிறார்.”

ஸ்ரீ ராமரின் தர்மம்

ஸ்ரீ ராமரின் ஏகபத்தினி விரதம் (ஒரே ஒரு மனைவி என்ற கொள்கை) என்பது வெறும் ஒரு மனிதனின் ஒழுக்கம் மட்டுமல்ல; அது தர்மத்தின் உச்சக்கட்ட வடிவம் ஆகும். வால்மீகி ராமாயணத்தில் ராமர் “ராமோ விக்ரஹவான் தர்மஹ” (தர்மத்தின் வடிவமே ராமர்) என்று அழைக்கப்படுகிறார்.

அக்காலத்தில் அரசர்கள் பல மனைவிகளை மணப்பது வழக்கமாக இருந்தபோதும், ராமர் ஏன் சீதையை மட்டுமே தன் வாழ்நாள் முழுவதும் மணந்திருந்தார் என்பதன் விரிவான தத்துவ மற்றும் வரலாற்று விளக்கம் இதோ:

• ஏகபத்தினி விரதத்தின் சமூக மற்றும் வரலாற்றுப் பின்னணி – இராம அவதாரத்தின் முதன்மை நோக்கமே, ஒரு மனிதன் தன் வாழ்வில் எப்படி வாழ வேண்டும் என்று வாழ்ந்து காட்டுவதுதான் (மரியாதா புருஷோத்தமன்).
  • தந்தையின் துயரத்தால் பெற்ற பாடம்: தசரதர் கைகேயிக்குக் கொடுத்த வாக்கினால் ராமரை ஆளவனுப்ப வேண்டியதாயிற்று, அதனால் ஏற்பட்ட துயரத்திலேயே தசரதர் உயிர்துறந்தார். பல மனைவிகள் இருக்கும் ஒரு குடும்பத்தில் ஏற்படும் அரசியல் குழப்பங்களையும், அதனால் நேரும் துயரங்களையும் ராமர் நேரில் கண்டார். எதிர்காலச் சமூகம் அமைதியாக வாழ, ஒருவனுக்கு ஒருத்தி என்ற கொள்கையே சிறந்தது என்பதை உலகிற்கு உணர்த்த அவர் இம்முடிவை எடுத்தார்.
  • சொல், அம்பு, மனைவி – மூன்றிலும் ஒன்று: ராமரின் தத்துவமே “ஒரு சொல், ஒரு அம்பு, ஒரு மனைவி” என்பதுதான்.
    • சொன்ன சொல்லை மாற்ற மாட்டார் (ஏக வசனம்).
    • எய்த அம்பை மாற்ற மாட்டார் (ஏக பாணம்).
    • தன் வாழ்நாளில் சீதையைத் தவிர வேறு பெண்ணை நினைக்க மாட்டார் (ஏக பத்தினி).
• உன்னதமான தியாகமும், சீதை மீதான அன்பும் – சீதா பிராட்டியைப் பிரிந்த பிறகும் ராமர் தன் கொள்கையில் உறுதியாக இருந்தார்:
  • சூர்ப்பணகையின் நிராகரிப்பு: இராவணனின் தங்கையான சூர்ப்பணகை தன்னைத் திருமணம் செய்து கொள்ளுமாறு ராமரை அணுகியபோது, ராமர் தனக்கு ஏற்கனவே திருமணமாகிவிட்டதைக் கூறி, அவளது கோரிக்கையை மிகத் தீர்க்கமாக நிராகரித்தார்.
  • அஸ்வமேத யாகத்தில் தங்கச் சீதை: சீதை காட்டில் வால்மீகி ஆசிரமத்தில் இருந்தபோது, ராமர் அயோத்தியில் பேரரசனாக “அஸ்வமேத யாகம்” செய்ய வேண்டியிருந்தது. சாஸ்திரங்களின்படி, ஒரு அரசன் யாகம் செய்யும்போது அவனது மனைவி அருகில் இருக்க வேண்டும். இல்லையெனில் அவன் மறுமணம் செய்து கொள்ள வேண்டும் என்று அமைச்சர்களும் வசிஷ்ட முனிவரும் கூறினர். ஆனால், ராமர் மறுமணத்தை முற்றிலுமாக மறுத்துவிட்டார். சீதைக்கு நிகராகச் தங்கத்தினால் ஆன தங்கச் சீதை (சொர்ண சீதா) என்ற சிலையைத் தன் அருகில் வைத்து யாகத்தை முடித்தார். இதன் மூலம், தன் இதயத்திலும் வாழ்விலும் சீதைக்கு மட்டுமே இடம் என்பதை நிரூபித்தார்.
• ஆன்மீக மற்றும் தத்துவார்த்த அர்த்தம் – மகாவிஷ்ணுவின் மற்ற அவதாரங்களோடு ஒப்பிடும்போது, ராமாவதாரத்தின் தத்துவம் முற்றிலும் மாறுபட்டது:
  • ஜீவாத்மாவும் பரமாத்மாவும் (பிரிவின் தத்துவம்): இராமாயணத்தின் ஒரு தத்துவ வாசிப்பில், ராமர் பரமாத்மாவாகவும், சீதை ஜீவாத்மாவாகவும், இராவணன் அந்த ஆன்மாவை இறைவனிடமிருந்து பிரிக்கும் அகந்தை மற்றும் ஆசையின் குறியீடாகவும் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறார்.
  • இறைவன் (ராமர்) தன் ஆன்மாவைத் (சீதையை) தேடி அலைந்து, அகந்தையை அழித்து, மீண்டும் தன்னோடு இணைத்துக் கொள்கிறார். இந்தத் தத்துவத்தில் வேறு ஒரு பெண்ணுக்கு (மறுமணத்திற்கு) இடமே கிடையாது. ஏனெனில், பரம்பொருள் தன் ஆதிசக்தியோடு மட்டுமே இணைய முடியும்.
  • மனித எல்லையின் கட்டுப்பாடு: கிருஷ்ண அவதாரம் என்பது கடவுள் தன் முழு தெய்வீக ஆற்றலோடு (பகவான்) வந்த அவதாரம். ஆனால், ராமாவதாரம் என்பது கடவுள் தன்னை ஒரு சாதாரண மனிதனாக மாற்றிக் கொண்டு, மனித எல்லைகளுக்கு உட்பட்டு வாழ்ந்த அவதாரம். ஒரு சாதாரண மனிதனுக்கு மிக உன்னதமான ஒழுக்கம் “ஏகபத்தினி விரதம்” என்பதால், ராமர் அதை முழுமையாகக் கடைப்பிடித்தார்.

சுருக்கமாகக் கூறின், கிருஷ்ணர் தன் அவதாரத்தில் “நான் சொல்வதைக் கேள் (பகவத் கீதை)” என்று தர்மத்தை உபதேசித்தார். ஆனால், ராமர் தன் அவதாரத்தில் எதுவுமே பேசாமல், “நான் வாழ்வதைப் பார்” என்று தன் வாழ்வையே தர்மமாக மாற்றிக் காட்டினார். அதன் மிக முக்கிய அடையாளமே அவரது ஏகபத்தினி விரதம் ஆகும்.

கதைகளின் பின்னால் இருக்கும் உண்மை

சிவபெருமான் ஒரே ஆதிசக்தியை — வெவ்வேறு காலங்களில், வெவ்வேறு வடிவங்களில் — நேசிக்கிறார்.

முருகப்பெருமான் விண்ணையும் மண்ணையும் — கடமையையும் அன்பையும் — ஒரே நேரத்தில் தழுவுகிறார்.

கிருஷ்ணர் ஒவ்வொரு ஆன்மாவிலும் முழுமையாக வீற்றிருக்கிறார் — யாரையும் தனியாக விடவில்லை.

ராமர் ஒரே ஒரு ஆன்மாவிற்காக — முழு வாழ்நாளும் — காத்திருக்கிறார்.

இந்த நான்கு கதைகளும் ஒரே உண்மையை நான்கு கோணங்களில் சொல்கின்றன:

இறைவனின் காதல், மனித காதலைப் போல் ஒரு நபருக்கு மட்டும் சிறைப்பட்டதல்ல. அது எல்லையற்றது, எல்லாவற்றையும் தழுவுவது, எல்லாவற்றையும் ஒன்றாக்குவது.

இந்துத் தத்துவம் “பல மனைவிகள்” என்ற கதையில் சொல்வது இதுதான் — காதலின் பன்முகத்தன்மை, ஆற்றலின் பல வடிவங்கள், ஆன்மாவின் பல்வேறு நிலைகளில் இறைவன் எவ்வாறு தொடர்பு கொள்கிறார் என்ற ஆழமான விளக்கம்.

அடுத்த முறை யாரேனும் “கடவுளே இப்படியா?” என்று கேட்டால் — இந்தக் தெய்வீக காதல் கதைகளின் பின்னால் இருக்கும் தத்துவத்தை மெதுவாகச் சொல்லுங்கள்.

The Living Mythology தொடரில் அடுத்த கட்டுரையும் இப்படியே ஒரு கேள்வியுடன் தொடங்கும். காத்திருங்கள்.